logo





  • Aral Balkan
  • Kate Raworth
  • Yochai Benkler
  • Vandana Shiva
  • Rob Hopkins
  • Michel Bauwens
  • Harald Welzer
  • Saskia Sassen
  • Tine Hens

Laatste bijdragen schrijversgemeenschap

%PM, %23 %000 %2010 %23:%feb

Vrolijk op weg naar een nieuwe klimaatflop in Mexico ?

Written by
Rate this item
(0 votes)
 

Vrolijk op weg naar een nieuwe klimaatflop in Mexico ?

De klimaatconferentie van Kopenhagen werd een flop. Het akkoord dat getekend werd is zo zwak, dat geen enkele wereldleider het echt als een overwinning kan presenteren. De grootste vervuilers, de VS en China legden de rest van de wereld brutaal hun dictaat op. Europa was laf, zweeg en slikte. De armste landen werden straal genegeerd en opzij gezet.

Gelukkig is het falen zo manifest en schandelijk, dat het toch een nieuwe dynamiek kan mogelijk maken. Op één voorwaarde. Dat we nu a.u.b. niet beginnen te mekkeren en verdoezelen, dat we een schandalig slap akkoord niet proberen op te rekken, dat we dit vodje papier niet trachten goed te praten als een belangrijke eerste stap, een hoopvolle geste, en meer van dat soort fraais.  De greenwash-machines draaien al weer op volle toeren.  

Nee,we moeten nu de moed opbrengen om de juiste conclusies te trekken. Dat wil zeggen dat we niet zo dom en naïef zijn om ons meteen terug in de race naar de volgende COP, tussentop of zelfs alternatieve top te storten, dat niet we meteen beginnen te leuteren over de volgende grote klimaatconferentie, een volgend mega-media-event, dit maal in Mexico. Een Chinees diplomaat liet intussen al weten dat China niet gelooft dat in Mexico meer vooruitgang zal geboekt worden dan in Kopenhagen. De Chinezen geloven niet in een doorbraak dit jaar...

Dan maar alle schuld schuiven op de Chinezen? Dat is veel te simplistisch.

Moeten we niet eerder vaststellen dat dit soort topfconferenties waarbij via multilaterale onderhandelingen moeizaam toegewerkt wordt naar een consensus jammerlijk gefaald heeft? En zal blijven falen? Op deze weg voortgaan en blijven hopen op een onderhandeld akkoord dat  zal getekend worden, ook door staten die er een totaal tegengestelde agenda op na houden, is tekenen voor mislukking en ontgoocheling keer op keer.

Overigens - als we eerlijk zijn en terugblikken in de tijd, moeten we dan niet toegeven dat ook alle vorige grote conferenties rond klimaat of duurzame ontwikkeling , Rio (1992), Kyoto (1997) en Johannesburg (2002) uiteindelijk niet het verhoopte resultaat opleverden? In feite zijn we al bezig sinds de eerste grote milieuconferentie van Stockholm (1972).  De vervuiling bleef woekeren, de grondstoffenreserves bleven afnemen, de biodiversiteit verschrompelde. En bovenal : de CO2-uitstoot bleef wereldwijd toenemen. Als er al een kleine knik kwam, was het enkel door de economische crisis (waarvan we allemaal toch hopen dat die snel zal overwaaien ?)

Als we het laatste IPCC-rapport ernstig nemen (en dat doen we toch?), hebben we overigens de tijd niet meer voor een dergelijke tergend langzame en waarschijnlijk steriele oefening.

Na Kopenhagen is het zeker. De tijd van de multilaterale hoogmissen is voorbij.

De enige reële vooruitgang kan nu nog komen door welbewuste en gerichte unilaterale acties. Van landen, van groepen landen, van steden en gemeenten, van grote bedrijven, KMO's, particulieren : één, grote wereldwijde ‘coalition of the willing'.

En dat hoeft geen ramp te zijn. Het hoeft niet naïef te zijn. Er is een belangrijk historisch precedent.

Ooit zaten de multilaterale gesprekken over nucleaire ontwapening even vast. SALT 1 (1972) en SALT 2 (1979) bevroren het aantal strategische kernraketten. Maar een akkoord over de effectieve reductie van het aantal kernwapens (START) kwam er pas in 1991.

Die doorbraak was niet de verdienste van duizenden vergadertijgers, was niet het resultaat van nachtenlange onderhandelingen.

In de jaren '80 kwamen miljoenen mensen op straat in het Westen, maar ook in het Oosten. De vredesbeweging dierf te pleiten voor éénzijdige stappen op weg naar tweezijdige ontwapening. Op 8 april 1985 kondigde Sovjetpresident Mikhail Gorbachov éénzijdig aan dat hij afzag van de ontplooiing van de SS-20-raketten in Europa. Waardoor de gesprekken over de ontmanteling van middellange afstandsraketten ineens in een stroomversnelling raakten...

Veel voortrekkers van de milieubeweging vandaag hebben hun roots in een vredesbeweging die radicaal en compromisloos pleitte voor éénzijdige ontwapening. Ze werden ervoor gehaat en uitgespuwd door generaals, haviken, conservatieven. Ze heulden mee met de vijand.

Vandaag moeten klimaatstrijders en ecologisten eenzelfde moed en onverzettelijkheid aan de dag leggen. Door compromisloos te pleiten voor éénzijdige CO2-vermindering. Al stap naar tweezijdige reducties van broeikasgassen.

Europa kan daarbij wereldwijd het voortouw nemen. En België en Vlaanderen kunnen dat doen binnen de Unie. Maar dat vergt politieke moed. Om in te gaan tegen economische en nationalistische lobby's. Om weerstand te bieden aan beschuldigingen van economisch verraad en uitverkoop van eigen belang. 

Het is nu meer dan ooit tijd om te pleiten voor 30% of zelfs 40% reductie van broeikasgassen in Europa. In Kopenhagen hebben de leiders van de EU op het cruciale moment lafhartig gezwegen.  Maar nu kunnen ze alsnog kleur bekennen. Het is de enige manier om het meer dan terechte wantrouwen van de landen van de derde wereld weg te nemen. De enige manier om de oude en nieuwe groei-economieën tot toegevingen te bewegen. De internationale klimaatbeweging kan minstens evenveel bereiken als de pacifisten in de jaren '70 en '80. Als we terug leren geloven in eigen kracht en concrete onvoorwaardelijke stappen.

Eénzijdige stappen zetten is geen halfzacht beleid. Uiteraard hebben landen die éénzijdig gaan voor een CO2-neutrale economie, het recht om hun buitengrenzen te beschermen. Milieunood breekt wet. Als de Wereldhandelsorganisatie in deze tussenkomt, discrediteert ze zich zelf.

De voorstanders van een vredeseconomie hebben ons steeds voorgehouden dat de milardengeldstroom die werd geïnvesteerd in het slijpen van zwaarden, veel beter kon geïnvesteerd worden in het wetten van ploegscharen. Vandaag zeggen de groene economen ons dat investeren in CO2-reductie kan zorgen voor nieuwe welvaart en duizenden groene jobs.

 

Waar wachten we op?

 

Johan Malcorps

Read 1962 times Last modified on %AM, %12 %511 %2015 %11:%dec
Johan Malcorps

Fractiesecrertaris van de Groen!-fractie in het Vlaams

Parlement - voormalig parlementslid en politiek

secretaris van Groen!

C:\Users\johan.malcorps\Pictures\080620_01_JohanMalcorps.jpg

Doneer

Wil je Oikos steunen als onafhankelijk platform? Dan kan door een bijdrage – groot of klein - te storten op BE29 0015 9877 0164 (BIC: GEBA BE BB) van Oikos vzw.

Over Oikos

Oikos wil een toonaangevend forum zijn voor de sociaal-ecologische tegenstroom. Oikos vertrekt vanuit de analyse dat het gangbare economische model ecologisch niet duurzaam is, en dat de emancipatie van velen in onze samenleving en de wereld nog lang niet voltooid is. Oikos behandelt alle dimensies van dit streven naar verandering: de onderliggende ethiek, de analyse van de bestaande toestand, de ontwikkeling van alternatieven en de politieke strategie.

Gratis proefnummer

Wil je graag een gratis proefnummer ontvangen van Oikos? Dat kan! Vul op deze pagina jouw gegevens in en wij sturen jou het laatste Oikos nummer als gratis proefnummer op.